Popmuziek zoals popmuziek in de zomer van 2011 zal moeten klinken. Dat is in een notendop wat de in Nederland woonachtige songwriter van Londense origine Gabriel Self voor ogen zal hebben gehad toen hij begon te schrijven aan zijn album, dat medio 2011 zal verschijnen in eigen beheer. Na interessante één-tweetjes met DJ DNA en Dem Slackers, is het hoog tijd om op eigen kracht de podia te betreden met eigenzinnige popmuziek die puntig is, niet gekunsteld, en immer inventief en sfeervol.

Door analoog op een prettige manier met digitaal te laten botsen, verenigt Gabriel Self het beste uit diverse werelden. De warme klank van laidback trip- en hiphop-beats, subtiel verweven invloeden van Beck, Zita Swoon en Gomez en een rode draad die gestalte krijgt door een stem die met spottende teksten naar Damon Albarn knipoogt en moeiteloos switcht tussen dromerige zang en naar Massive Attack neigende slow-rap van een man die te kennen geeft zelf vooral naar The Beatles te luisteren. Ergo: hoog tijd om de plaat te beluisteren en te stoppen met het trekken van paralellen. Nou, nog eentje dan: James Blake heeft een concurrent; hij heet Gabriel Self. De zomer van 2011 kan beginnen.